غزل :-
خزاں دی رت اچ بہار تیڈی وَلا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
میں تیڈے چہرے کوں پُھلّاں وانگوں کِھلا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
.
اشارے تیڈے دی لوڑ ہے بس او کیویں تھیسی اے میڈا کم اے
فلک دے چن کوں میں تیڈے پیریں لہا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
.
توں مفتی الزام لا چھڑیندئیں کڈائیں جفا دا کڈائیں انا دا
میں تیڈے منہ تے اتھائیں جے تیکوں وفا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
.
رُسن دی تیکوں ہے ڈھیر جلدی تاں مِن مناون دی ڈھگ ابال اے
تو رس میں ہک پل دےوچ جے تیکوں مَنا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
.
میں ہجر تیڈے دا زہر پینداں تے وت وی عرشم پیا میں جینداں
ستم جو کیتی ودا ہیں میں تے گِنڑا ڈکھاواں تاں وت منیسیں
سئیں عرشم خان