کڈاہیں رکشے تے بیٹھی الہڑ

کڈاہیں رکشے تے بیٹھی الہڑ پِچھوں

سکوٹر بھَجا کے تھکیں تاں بہ کے سوچیں

جو تیڈا حوا دے نال رشتہ ئے

کڈاہیں ہوٹل دے وِچوں نکلدے ہوئے پیو دِھی بارے

بدگمانی توں سوچ ہٹی، فتور چھَٹی تاں بہ کے سوچیں

کڈاہیں مَجلس جُلوس دے وچ کئہیں دی دِھیاں کوں لُک کے دیہندں•

شرم اوئی ضمیر کھاوی تاں بَہ کے سوچیں

کڈاہیں شہوت شعور دیوی

کڈاہیں اُکھڑے ہوئے ساہ سنبھلنی یا ہوش وَلنی تاں بَہ کے سوچیں

تُوں نَہی سوچنیدا

جو میرے سینے تے لگیاں قبراں اچ

کتنے تئیں ورگے مْردہ مَرداں دے رِزق پلدِن تاں ساہ سنبھلدِن

تئیں میڈی تخلیق کِیتے ہِک پَسلی دِتی ہائی

جیہڑی بہشت دے وچ میکوں تاں لگدَئے

اُوہا پسلی ودھا گولیندائیں تُوں میڈے سینے کوں کیوں پھولیندائیں؟

تُوں نہی سوچیندا جو تیریاں رگاں دے وچ بھرے ہوے غلیظ مادے نے

تیکوں اتنا دیوانہ کیتئے نماز وچ وی حّوا جائی کوں نشانہ کیتے

کڈاہیں حوّا تُوں گِھن کے زَہرہ تئیں اپنے سوہنے سلوک ای ڈیکھیں

تے میری مریم مَلُوک ای ڈیکھیں

کڈاہیں ہابیل بَنڑ کے بدنام کر گِھننڑ کولوں رَج وَنجیں یا

کڈاہیں پُلے دے روپ اچ ساکوں چھوڑ کے کلے بھَج ونجیں یا

کڈاہیں کعبےچ حوراں گولنڑ توں اَک ونجیں یا

ساکوں پَیراں تلے لِتاڑَنڑ کولوں تھک ونجیں تاں کھلو کے دیکھیں

جو تیڈی زندگی دی پہلی پَہوں اچ تیکوں میڈی اَنگِشت لَبھسی

پھَٹے ہوئے پیراں دے ہیٹھ تیکوں بہشت لَبھسی

اے تیڈی کِنہی غلیظ ازل توں پَلیت سوچاں دے پَہرُوں زندگی دے

چار ڈیہں تئہیں بہشت تئیں نال فقط گزارہ وی نہی چا کیتا

کوئی ایہڈی میل ہائی تیڈیاں اکھیں چ خدا تے تیکوں ڈِسنڑ وی گوارا نہی چا کیتا

مومن مولائی