مسیت دے وچ تیڈے تاں ابے دے پیریں ڈہہہ کے میں تیکوں منگا ہئی کیویں ماہی
توں وت وی آہدی جو کجھ نی کیتا میں تیڈے کیتے او جیویں ماہی
او وعدے جہڑے میں کیتے تئیں نال نبھائے سارے خدا دی قسمیں
جو چھوڑ ویسیں میں سوچا نا ہئی ذلیل کیتیئے خدا دی قسمیں
میں سب او کیتا ہئی تیڈے کیتے توں وت وی آہدی میں کیتا کیا ہے
میں تیکوں ہَر کے تاں رُل گیئا ہاں توں ڈس ہاں جیویں میں جیتا کیا ہے
میں اپنڑے ماء پیئو دی عزتاں کوں نیلام کیتا ہئی تیڈے کیتے
تونڑیں جو خاص ہئی او ” نُومی ” جتنا میں عام کیتا ہئی تیڈے کیتے
رقیب تھی گئی خدائی ساڈی نصیب وچ ہئی جدائی ساڈی
عزیزاں میت اٹھائی ساڈی
کہیں کوں افسوس نہ گلہ ہے
تیڈی محبت دے وچ اُو ” جندو ” کوئی جوانی کو کر بسر گئے
ونجوں مسیتاں مداراساں وچ
اعلان کر ڈیو جو ” نُومی ” مر گئے
شاعر : نعمان قریشی