لاہور توں ولدیاں گڈیاں دے ہارن

لاہور توں ولدیاں گڈیاں دے جڈاں ہارن سنڑدے رو پوندے کین کوچ دے اگلے شیشے دے جڈاہں بکھر پڑھ دے رو پوندے جیڑاح کھل کھل ڈھاندے یاراں ویچ جیڑاح گاونڑ گاندے یاراں ویچ ادھ رات کو ماں دے بکسے چو کوئی فوٹو چیندے رو پوندے اے مل دے مالک کیا جانڑڑ او لوگ ایچ منجا کیوں پہندے جینڈا نکڑی بھینڑ دی یاد آوس اور آپ کوں ڈھدے شیشے ویچ کڈی سگرٹ لا کے کونے تیں باہے کندھا نال الندا ہے کدی وا نال جھیڑے لاندا ہے کاندھ نال مخاطب تھی آدھیں سونڑ گل بابا ناراض تانی وانج رسکے ستیں کبران ویچ بھلا بیو کوئی رسدن پتران توں اچھا سون گال بابا ایک گال ڈسائیں جڈا واسے میہ اچ ہک واری میں کوں مسجد چھوڑن گئے ہاوے تیڈی جیب عینک تروٹ گئی آئ ہی میں تروڑی ہے جڑی گان دی گانی گل گئی ہی آو میں چاہی آئی وانج گنگرو لے ہم سیکل کوں نئی بوھلدا بابا دیکھاں ماں تو گا ل ڈسا جڑے گھر دے لمحے نلکے تے میں بھوٹے لائے ہاں ٹھیک کڑے جڑے آیا ہم میرے چار کبوتر ہوندے ہں ہنڑ ڈھیر ہوسن کتلے ہن بیا رونک ٹھیک ہے وستی دی نٹ ھونڑوی لگتے ملکان دا سچ شادی تھی ہے لیلا دی ہاں نال سیرانڑہ لا کے نیت وینڑ کریں دے سم وین دے مڈا مالک تیڈے ہاتھ کمدن مڈا مالک تیڈا ہاں لاہندا تھا تو کن الویندو ڈہدا میں کدی چھے بھینڑی دا ویر ہوندا وں تیڈی بھڈڑی جائی ہک ماہ ہوندی پردیس بڑھدوں پچھ دا میں مزدور رویندوں ڈہدا میں اور کچھ ہوج دے چھیڑے ہوندے ہیں کدی پیرا کوں کہتور بنڑا میڈا دل اہدے ہوں کو آکھ ڈیواں مزدور دا یار صڈیویں توں وات رزق ڈیویں جیکوں چہویں توں آل کاسب لکھ کے تلیاں تے والرازک لکھ کے متھڑے تے جڈاں رب کوں ملسا آکھ سائیں میڈے پٹکے تائیں ہاتھ پیندی ہے میڈی غیرت نال علیندی ہے تیڈی غربت چوکچ کھڑ کڑکے میں کوں مان دیاں گالی ڈیندی ہی ( میڈے عملہ نال حساب نہ کر ہر کہیں تیں رحم دا وادہ ہی ہر پشر کو ستر ماں کو لو جے ود کے پیار کریدا ہیں ) وت پیار دے نال ڈسا میکوں انج ڈیکھ کے جیندی رہ سگ دی میڈی کڈں تیں چھالے سیمٹ دے میڈی ماں دہدی تیں سائے سک دی ایک ھور دا لالچ مولی تو میڈے بال مصہوم کوہندہ رہے تو شہرگ توں نزدیک ہاویں میں تو کول کھلو کے وی ڈہدا رہے میڈا ماتم ارش ہلیندا رہے تاہوں ہر مزدور دی بھینڑ کو میں ہاتھ بان کے عرض کرے دا ہاں کیڈی جم دے ویر انگلیں کو آدھرات کو جاگ کے چمیں نہیں اندی روز کھڑولی چاوے نہیں اندی منہ تے بوسے ناڈیوے ہاتھ ہوڑ دے ہیلک نہ ہووین اندی اندر جھنکاں چھلڑیاں ہیں اندی چہرے میڑے سامنے ہیں اندی دے ہاتھ ہتھوڑا چانوڑں ہں