نیا کلام
کلام: مومن مولائی
اوں اپنڑے مائے دار چٹے پٹکے
دے ست ولاکاں ءچ
دہر دے چوڈاں طبق ولھیٹن
تے ول کے ویہڑھے دی ہر تریمت
دے ہتھ تے اپنڑا سفید طرہ کھڑا گولیندے
او اپنڑے گل ءچ مہنگے چولے تے خش تاں تھیندا
مگر اونکوں اپنڑے رتے توڈے دے وک ونجنڑ دے
ہزاراں ارمان کھادی ویندن
او جیندی گانی دی چھنڑ چھنڑا چھنڑ تے
اوندے اندر میراثی نچدائی
اوں بکھدے حقے دی بھاہ ءچ سڑدے شریک ڈٹھن
تاں ڈکھڑے دھوں ءچ اڈا ڈتے ہن
تے اپنڑے ویہڑھے ءچ بدھے ہوئے چھالے دے
ہر پحارو دے ہر گلا نویں ءچ اپنڑے چھالے بدھے ہوئے ڈٹھن
مکھے ہوئے کھسے دی سخت کھری ءچ
کپاہ رکھی ہس
تاں اپنڑی جتی دی نوک تے ہر شریک ڈٹھس
تاں کھل پیا ہے
شاہر دے بالاں ءچ شئے ونڈیندے ہوئیں
اپنڑے بچپن دے ہتھ تے ہک گڑ دی روڑی رکھیس
تے اپنڑے ھاں تھوں بکھے دی دستار وانگوں لہہ گے
او اپنڑے جمنڑ دا ڈکھ کریندیں ہوئیں
ماء دی قبر تے آ کھلوتے
تے اپنڑیاں اکھیں چوں آپ وہہہ گے
کاپی ہو گئی ✓
Leave a Reply