” ﻋﯿﺪ ﺁﻭﻭﻧﮍ ﻟﮕﯽ ، ﺭﻧﮓ ﮈﮐﮭﺎﻭﻧﮍ ﻟﮕﯽ ، ﮐﮩﯿﮟ ﮐﻮﮞ ﺧﻮﺷﯽ ﻣﻠﯽ ﮐﮩﯿﮟﮐﻮﮞ ﻏﻢ ﻣﻞ ﮔﯿﺎ”
” ﮐﮩﯿﮟ ﮐﻮﮞ ﺭﻭﺯﯾﮟ ﻧﻤﺎﺯﯾﮟ ﺩﯼ ﺍﺟﺮﺕ ﺩﮮ ﻭﭺ ﻣﯿﮉﮮ ﻣﺎﻟﮏﺩﺍ ﺧﺎﻟﺺﮐﺮﻡ ﻣﻞ ﮔﯿﺎ”
” ﮐﮩﯿﮟ ﺩﮮ ﺯﺧﻤﯿﮟ ﺗﮯ ﻣﺮﮨﻢ ﻟﮕﮯ ﻋﯿﺪ ﺗﮯ ، ﮐﮩﯿﮟ ﮐﻮﮞ ﻋﻤﺮﺍﮞ ﺩﺍﭼﻮﮌﮬﺎ ﺯﺧﻢ ﻣﻞ ﮔﯿﺎ”
” ﻋﯿﺪ ﮨﺮ ﮐﮩﯿﮟ ﺩﮮ ﮐﯿﺘﮯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎﮞ ﮬﺌﯽ ﭘﺮ ﻣﻘﺪﺭ ﻭﻧﮉﺍﺭﮮ ﮐﺮﯾﻨﺪﺍﺭﮬﯿﺎ ”
” ﮐﮩﯿﮟ ﮐﻮﮞ ﺳﻨﮕﺘﯽ ﻧﺎﮞ ﺳﮑﮭﮍﯾﮟ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﮈﺗﯽ ﮐﮩﯿﮟ ﮐﻮﮞ ﮔُﮭﭧ ﮔُﮭﭧ گلتھے بھریندا ریھا
.. ……. ﻋﯿﺪ ﺍﻭﮐﮭﯽ ﻭﯼ ﮬﺌﯽ
ﻋﯿﺪ ﺳؤﮐﮭﯽ ﻭﯼ ﮬﺌﯽ ……
“کہیں کوں وافر ملے کھاونڑیں عید تے ، کہیں کوں سیویاں وی مسیں ادھاریاں ملیاں”
کہیں دی خاطر اصولاں کوں توڑیا گیا ، کہیں کوں رسمیں رواجیں دیاں گاریاں ملیاں”
“کہیں کوں سائیکل مہیا وی نئی تھی سگی، کہیں کوں اعلی قسم دیاں سواریاں ملیاں”
“کوی تاں محفل دی مستی دے وچ رھ گیا کہیں کلہیپے دے وچ جام پیتی رکھے”
“کہیں دے ٹھکارے محل وچ سنڑیندے رھے، ۔کہیں تاں
مجبور تھوڈیں کوں سیتی رکھے”
“عید اوکھی وی ھئی”
“عیدسوکھی وی ھئی”
“مختصر جئیں چہریں تے شادابی ھئی، باقی چہرے تاں میکوں کمانڑیں ملے”
“کہیں کوں کاریں تیں کوٹھیں دی عیدی ملی، کہیں کوں فطرانے دے محض دانے ملے”
“کہیں کوں چپل مہیا وی نئی تھی سگی، بال کتنے میکوں پیروں وانڑیں ملے”
“جہڑا روزی کماونڑ کراچی دو گئے کیا ڈساواں کیویں ول کے آئے عید تے”
کہیں عصمت مسائیں جان اپڑیں بچائے کہیں دی لاشیں کوں عیدی پچائے عید تے”
“عید اوکھی وی ھئی”
“عید سوکھی وی ھئی”
{سائیں عصمت گورمانی}۔
Leave a Reply