پتا نہیں کتنے ضعیف پیوآں دے پیر، عدالت دے سولگاں تے چھپیج ویندن
پتا نہیں کتنی ضعیف ماواں دی اکھ دے ہیٹھوں، جوان پتراں دے فوٹو ہنجھ نال لکھیج ویندن
پتا نہیں کتنے معصوم بالاں دے لوڈے ہاں، پیو دے ہاں تے سر رکھ کے سم کے کھِلنڑ نوں ترس ویندن
معصوم چڑیاں دے تسے بچاں دے وانگ، ادھ رات منہ کھلیندن تے بند کریندن
خبر نہیں کیویں او چٹی داڑھی دے نال، بالاں دے پیو دے ولنڑ دے بارے پچھنڑ تے
کمبدے ہونٹھاں کوں سی چھوڑیندن
پتا نہیں کتنی جوان بھینڑیں دا داج، تیڈے وکیل ہر رات چند گلاساں وچ پی چھوڑیندن
توں نہیں سمجھدا، کڈاہیں سفیدیاں تے تھاں وی گھڑکے تاں ماواں پتراں دی کاؤ سمجھ کے دراں دو بھجدیاں ہن
روزانہ روٹی بچا کے رکھدیاں ہن، توں کیا سمجھسیں حسین بیویاں
روزانہ در دی مہاڑی نپ کے، گزردے راہیاں دے راہ تکیندیاں ہن
کڈاہیں فوٹو کوں دھاں سنڑیندیاں ہن، لتھے ہوئے کپڑاں کوں سینے لیندیاں ہن
تیڈے جہازاں کوں سلامی ڈیندیاں ہن
تے اک ڈینہہ آخر ضعیف ماواں، جوان پتراں دی ول کے آونڑ دی کوڑی خبراں کوں ترس ویندیاں ہن
تے اکھیں قبراں کوں ترس ویندیاں ہن
شالا ایجنسی کوں بخت ہووی، تے چھاؤنڑی نال تخت ہووی
تیڈی سیاست دی خیر ہووے، اساڈے بچڑاں ولا نہیں ولنا؟
تیڈی ریاست دی خیر ہووے!