میڈا محبوب کہیں ڈینہ ہجاباں ہٹا

میڈا محبوب کہیں ڈینہ ہجاباں ہٹا میرے ارشان دو اٹھ دے ہوئے بکاں ایچ لہے میں وی توں تھی ونجاں، تو وی میں تھی ونجاں چھوڑ شاہرہ کو ، واندھی ہو ی انکھی ایچ واہئے منہ ڈیکھاوی دی کیکوں موک، دس منہ دکھا لازا کھاں اکھی دے باہے پیر چمہ تیڈے وال جوڑا ادھنو منی پڑا سیکھ ساوان دا سائے ساڑے سجدان کو ناڈے ملاقات دا ایویں پتھران دے ناوے نامتھے کرو میڈا محبوب ارشان دے مالک تا ہو کہیں ڈینہ دھرتی دے ویڑے وی لھتے کرو اور تیڈی دیدان دے درشان دا سوچے جڑا اوہو کفریںچ سنڑاے مبتلا تھی ویندے جیلے ہر جا دی ڈیسیدایں تا دستا کیوں نہیں تا کوں ڈٹھم کوئی آکھیں گناہ تھی ویندے ایہو میں تو تہاں، ایہو تو میں تہیں گال سدھی تے مولاں خفاتی ویندے آویں ڈسداں کھڑیں تاں وی ڈسدا نیویں آویں ڈس پویں تاں توری سفا تھی ونجے علا مروا کوں ہاں مندا میڈا دردل دلڑی کوں رج کے سونڑاں ڈیو رس نہ پوو تاں اگر میڈا جانیاں کہیں ڈینہ گھٹ کے گلکڑی پانوڑ ڈیو اور بھل کے منصور واہ دتا دعویٰ کرے تیڈے ڈہدے ہوے، سولی تے چاڑا ونجے تیڈا عاشق تیڈے پیچھو کربل ونجے او وہی گھوڑان دے سنبھل لتاڑا ونجے او وی تیڈی تجلی تیں تخش کھا ونجے جیندی سوٹی ت دریا بھی پاڑا ونجے تیڈی مرضی تے کہندے خدا مار کے جیتے مرضی کو رکھی کوہاڑا ونجے کہیں جا کھوہ اچ کوئی، کہیں جا آرے تلے تیڈے عاشق دا ہر جا ایہو حال ہے اُدھنومنی کی تھائیں لن ترانی کی تھائیں کن توکنزن دا گنڑیجا ہویا وال ہے جیکوں ھورےاچ ڈیسیجوں آؤں کا بے چمیں کر کے سجدے وی بھاائچ بھُنیدہ ریا جائے کوں ہیرے ایچ ڈیسیجوں ہوراں بھولا تے تیکوں وجلی دے واجج گلیندا ریا کہیں کو سوڑی چو سوڑا نظر دا ریاں کہیں جا فرحاد پتھر کوٹیندے دا ریا کہیں کو لیلہ دا لیلہ بڑھایا ہے تے کہیں کو مکران کےچی لٹے دا ریا کہیں کوں کتے دی وجھا تو بخشی ونجیو کہیں تو کنڑکان تے داڑینے تو روس باندے ہو من کجا تو کجا تو رضا پاکضا کون سمجھے جو کہیں وقت کیا چہندے او نوہ دی بیڑی وی تو چاہے یوسف وی تو سوٹی موسا دی تخت سلیمان تو دومبا اسماعیل دا ورد عیسیٰ دا توں ڈاچی سالہے دی توں شاہے کینان توں ہودو یہ یہ ، ادریس، داؤد، ذکریا لوت توں شیز شییاں توں مچھی یونس وی توں ، راہ خضر دا وی توں، پاک احمد عرفان قرآن تون تیکوں بھاایچ ڈیکھےکوئی یا بوتاں اچ کوئی تیڈی کاوڑ دے سوہنڑاں اے گولے کہیں او جیلے کعبے وی توں، گنگے وی توں وت مسجد تے مندر دے رولے کیہں جے نہ ماوے تو کائنات چھوٹی لگے جے سماویں تاں دلڑی دے بے حال اچ جے نہ ملنے تا عابد بھی ابلیس تھے جے ملیں تاں میراسی کوں سرتال وچ گنجے داتا دے وچ ہیر وارث دے وچ گنگروں بلے دے وچ ہاتم دے درسال وچ میکوں محبوب دے لال لباوں دے وچ اوکوں عاشق دے الجے ہوئے وال وچ کہہں ڈینہ مومن کو مولائی رو پ ویچ مل میڈے گستاخ دل اچ جشا تھی ونجے او دورے ارش بری میں کنو دور ہے میڈی میراج نظم اچ ادا تھی ونجے