حسن وجہ ہے دنیا دی تخلیق دی

حسن وجہ ہے دنیا دی تخلیق دی، حسن خالق اے خود حسن تانوں گھڑے، حسن ہے تاں زمانہ ٹکانوں گھڑے، حسن ہر میلے پردے وچ پوشیدہ گھڑے، حسن ہر اک دی اکھ اچ سمانوں گھڑے، کہیندا ساری حسن دا کہیندا اونوں بندے، حسن کن دے کرشمے دا گواہ گھڑے، حسن نبیاں کون ماتم کرا دیندا ہے، کربن زینبؑ نوں مستی دے مہندیاں نہ دے۔ پنڈل سوچاں کنوں میلے پردے بٹاں، میکوں حسن پرستی دے مہندیاں نہ دے، حسن تاریں دے وجھ اشاریں دے وجھ، حسن دھمدی دے چڑیاں دی چھکار وجھ، حسن پتراں تے سمدے ہونے پتراں دے وجھ، حسن پہلاں تے پہلدی ہوئی مہکار وجھ، حسن محسوس ہے، حسن احساس ہے، حسن دراصل اندر دے اظہار وجھ، حسن ہر جنس دا ہوندے اوہندے متضاد وجھ۔ حسن دنیا دا تربیت دی مسکار وچ، نان تاں یوسف ہے، کوئی نہ تاں مادھو ہی کوئی، چہرا دیدار ہے، اوہو سردار ہے، اونہوں دنیا تاں سوہنی ہے ساری مگر، پوری دنیا توں سوہنڑا صرف یار ہے، حسن حواتے آدم کون ماتم کرانے، حسن یعقوب کون رت روئیندا ربیے، حسن موسیٰ کون جلوے وچ جھلکا دیسے، حسن کربل وچ کمران نوئیندا ربیے، حسن گھنکھوروں پوائے، حسن منجھیں چرائے۔ حسن مجنوں توں کتے چُھو ویندا ربیے، کئی دفعہ ولدے ہوئے عام بندے کون، حسن مومن مولیٰ بن ویندا ربیے، حسن کوئی میں تاں خوابے دی جی کہین، او کی عزاز وچ نیاں دے ہائے کہیں، حسن باجھوں بشر دے گزارے سوندر، تاں خود غلام دے وت والے کہیں، وین دنیا دے مرتے جرائم ہِی، وت کیوں عرشان تے گلہ سنیدا رہین، جو آحدے شرک توں نیرے گُھونداں، وت کیوں نیرے نیرے کون گِھریندا رہین، جِنھڑے دے چہرے کون چاندے سنیدا رہین، جِنھڑے زلفاں ویہا نقصان وی پھیندا رہین، اے آیاں دے سبھے ذینے گُھونداں، کوئی زور زور محبت ویندا رہین، اوہ جو یاری دی خاطر زمانہ گزارے، کیا اوہ نُوحؑ دا بندہ خطا کر گیا ہے؟؟ جے حسن کون پیاراں گناہ ٹھہرے وت تاں پہلا گناہ بھی خدا کر گیا ہے۔