تونڑیں گھر اچ جو ویلھے دا آٹا نہ ہا
میڈے بچپن کوں غربت دا پتہ نہ ہا
اُون ویلھے ولا کجھ برکت وی ہئی
کجھ اماں تے ابے دی شفقت وی ہئی
میڈے منہ کولوں جو کجھ اکھندا گیا
میڈا ہر ناز نخرہ منیندا گیا
ہر بندے کولوں مٹھی بولی ملی
میکوں کھیڈن کیتے ماں دی جھولی ملی
اُوڈوں ابے دا مونڈھا سواری ملی
میڈے خواباں کوں اچھی اڈاری ملی
میڈا جوبن جوانی دا ودھدا ریہا
میکوں بد سئیّت مقصوم لبھدا ریہا
جڈاں اپنے سنڑھپ کوئی پکا آ لگے
میڈی گردن تے غربت دا چک آ لگے
ماں دے پورہیے کشالے کٹھالے ڈٹھن
اُوڈوں ابے دے ہتھیں تے چھالے ڈٹھن
ایڈوں بھیڑیں بھراویں کوں بکھا ڈٹھے
اے میں پہلی دفعہ وقت ڈکھا ڈٹھے
ویل میں محنت کرن دی کوئ کاری کیتی
ہک وڈے شہر دو تیاری کیتی
اگوں گودے دے بنگلے دی چھت بھَرنی ہئی
شیئت اپنے بدن دی میں رت بھَرنی ہئی
جہڑا گل اچ غریبی دا پٹا ملیے
میڈی کند اتے سلہیں دا چٹا ملیے
میڈے معصوم سر کوں تغاری ملی
میڈے کمزور بت کولوں بھاری ملی
اوڈوں گودے دا ڈڑکا اے سہی نہ کڈھیں
شام تونڑیں ایں گارے چوں کہی نہ کڈھیں
گاراہ مکے تے گارا ولہ لوونڑے
پنجھا سیمنٹ دی بوری تئیں ڈھووݨے
جینجھاں وقت آگئے چپ کر نبھیندا ریہا
بھوگ غربت دے ہن میں بھوگینہ ریہا
شام تونڑیں تغاری اساری ملی
شامیں فٹ پاتھ تے جا پتھاری ملی
کڈیں اٹھدا ریہا کڈیں سوندا ریہا
رات ساری مقدر تے روندا ریہا
فجریں تونڑیں آ تھوڑی جھئیں صبر ملی
اُوڈوں ابے دے مرن دی خبر ملی
ہر بندے دی بٹ دا بہانہ تھیان
جداں واپس میں گھر دو روانہ تھیان
گھر پہنچاں تاں کہیں دے سہارے منگئے
چند ٹکے وی کہیں توں ادھارے منگئے
میڈے بچپن دے دو چار یاریں کنوں
کجھ قریبی جھئیں رشتہ داریں کنوں
صرف کفن دی قیمت ادھاری ملی
بے تحاشہ میکوں شرمساری ملی
مسیں مسیں میں پورا آ کفن کیتے
ونج تے ابے کوں غستان دفن کیتے
ایڈوں دو چار بھینڑیں جھر کرن ہن
اوڈوں ابے بہشتی دے قل کرن ہن
ایڈوں اماں کوں موزی بیماری لگے
میڈے اندر کوں بھی ضرب کاری لگے
ساری زندگی کتھائیں نہ سکھ ٹکریے ہن
میڈی اٹھدی جوانی کوں ڈکھ ٹکریے ہن
کم عمری دے وچ دھکڑے دھوڑے ملیے
میڈی چڑھدی جوانی کوں چوڑھے ملیے
در تے نسریے ہوئے غربت دے سٹے ڈٹھم
لہندی ڈھاڑھی دے وچ چٹے تیلے ڈٹھم
ول میں سوچم جو میں کتنا مجبور ہاں
میکوں پتہ لگے میں تاں مزدور ہاں
جداں بچپن دا ویلھا ولا یاد آئے
میکوں ساغر مۆہانہ خدا یاد آئے
تونڑیں گھر اچ جو ویلھے دا آٹا نہ ہا
میڈے بچپن کوں غربت دا پتہ نہ ہا