سرائیکی دوہڑے (نیاݨی دی ارداس)
جدݨ نیاݨی کوں مونجھی بھرا کوں ملاں
گھرو موکل منگݨ دی کاری کیتوس
دل ٻدھیندا نہ ہئی ایویں موکل منگاں
کئی دیہاڑے پورے گھر دی داری کیتوس
چار ہفتیاں دے بعد آ تے جرات تھئی
اپنی سوہݨی جی شکل دکھاری کیتوس
دوں دیہاڑیاں دی موکل دے مونجھی آں میں
گھر دے بندے دی منت زاری کیتوس
مسیں موکل ملی گھر دے بندے کنوں
سال دے بعد آ مہربانی تھئی
کجھ امبیں دے ݙک، کجھ ڳوچھے دی پنڈ
سر تے سوغاتاں چا تے روانی تھئی
جدݨ پہنچی ہے پیکیں دی دھر سال تے
پہلے پہلے او شودی بھرا کوں ملی
ویر ابے دی جاہ ہے، ایہو سوچ تے
کجھ ادب کنوں سر کوں جھکا تے ملی
اپݨا معصوم بھانہیں دے اتے چھوڑ تے
اپݨا بھتریجا ہتھیں تے چا تے ملی
شاید زیادہ محبت نہ برداشت تھئی
اڳوں بھرجائی چہرہ وٹا تے ملی
اور لحظے توں وی ول او بھرا رس پیا
بھین مونجھی دے مونجھے لہاۓ نہ ہسے
اوندے معصوم ماما سݙیندے رہیے
توڑے سڳا بھرا ہلاوایا نہ ہسے
اور او چپ چاپ سہمی تے ٻیٹھی رہی
آپ ودھدے رہیے، ودھ الیندے رہیے
ایݙوں بھرجائی، اوݙوں ہا سڳا بھرا
اوکوں ورثے دے طعنے مریندے رہیے
شدی چپ کر تے ہنجھوں کوں پیندی رہی
جتنا تھی سڳے تکلیفاں ݙیندے رہیے
اوندے معصوم دل کوں ݙکھیندے رہیے
اوندے زخمے تے مرچاں سٹیندے رہیے
پہلے نفرت دے ݙانڳاں جھلیندی رہی
پچھے سدھیاں سݨاوݨ تے مجبور تھئی
جدݨ سڳے بھرا کولوں جھڑکاں ملن
شدی آخر الاوݨ تے مجبور تھئی
تھی کے ماندی نیاݨی الانی ولا
میݙا ویرا توں اتنا سہاویں نہ ہا
میں تاں مونجھی ہامی ڈھیر سالیں کنوں
پیار ونڈاوݨ آئی ہامی، تیکوں تڳاویں نہ ہا
او زال تیݙی وی گھٹ ودھ الایوے نہ ہا
میݙے ورثے دا حصہ وی کھاوے نہ ہا
میݙے ابا تے اماں جے جیندی ہوندے
میݙا ویرا توں اتنا الاویں نہ ہا
میں تے رانجھا بھرا، میں تے رانجھا بھرا، جیہڑے ڳالھیں اتے
ہݨ او ڳالھیں کوں بھنݨ تے تروڑݨ آیا
اپݨے رٹھے بھرا کوں مناوݨ کیتے
اپݨے ورثے دا حصہ مچوڑݨ آیا
میݙے ابا تے اماں دا ترکہ یکا
اے اپݨا کمایا تیکوں بخشیا
تیݙے گھر وچ میں نہ ولساں کݙاہیں
اے جیوݨ دا سایا تیکوں بخشیا
اے دکانیں مکانیں الازیں دا اے
جیہڑا ملدے کرایہ تیکوں بخشیا
اینجھی جائیداد چندری کوں بھا لیندی آں
میݙے ابے دا جایا تیکوں بخشیا
اور ہولے ہولے الا میݙا آخری بھرا!
ہولے ہولے الا میݙا آخری بھرا!
اتنا اچیاں آوازیں دے کڑکے نہ لا
میݙا نیاݨی دا دل اے، کوئی پتھر تاں نئیں
ماندی ہیمی میں، میکوں دھتکارے نہ لا…