جُداں مودت دی بھا وسامدی اے تیں
محمد دی آل دے نال پیار گھٹدے
حسین سینے کو سیک ڈیندے
حسین جنت کون ٹیک ڈیندے
توں میں کیں پچھدی ایں حسین کیا اے
جتھاں ہر اک چیز اک دفعہ ہے
حسین اک واری کائینی ودا ولا ولا ہے
حسین بھا ہے
حسین بھا ہے بھڑکدی پئی اے
ہزار سالیں کیں مومنیں دے دلیں دے اندر
اے ساڑ ڈیندی اے جیہڑا ایندے تے شک کریندا
اہ ٹھا ڈیندی اے جیہڑا ہاں نال لاندا ایکوں
اے بھا محرم دے بارشیں وچ وی کائینی وسمی تیں نا وبسمسی
حسین او تانڑیں کائینا سمجھسی
جداں تائیں دنیا دے آخری آدمی دے دل چہ
نبی دی الفت نئیں جاگ پوندی
حسین وہندے
حسین اللہ دی اکھ توں وہندے
حسین وہندے حسین جھرنیں تیں آبشاریں کیں تیز وہندے
توں جیہڑی جنت دے خواب ڈیہدیں، حسین اون کیں وی پرو راھندے
حسین اٹھدے یزید ڈھاندے
یزید لوگیں دے دل توں ڈھاندے
یزید اک اکھ نئیں بھاندا کہیں کوں
حسین بالیں کے ڈھیر بھاندے
حسین رنگ اے او رنگ جیہڑا تمام رنگیں کوں رنگ ڈیندے
حسین صوفی کوں راہ دکھیندے تیں اوکوں وحدت دی ونگ ڈیندے
تیں ایویں ڈیندے پتا نئیں لگدا، جو آپ ڈیندے یا منگ ڈیندے
حسین وگدے تاں سارے منظر وگاڑ ڈیندے
حسین دا غیض کائناتاں اجاڑ ڈیندے
مگر او اکبر دی لاش بانہیں تے چا کراہیں
او اپنا کنبہ کٹا کراہیں وی رب کوں آہدے قبول کر گھن
حسین رب دی رضا کوں آہدین
حسین اوں بادشاہ کوں آہدین
جیہڑا اساڈی نظر دا نور اے اساڈا ڈینہہ اے
حسین رین اے، حسین جسم اے، حسین روح اے
حسین ہو ہے تیں ہو الا ہے، الا ولا ہے، ولا علی ہے
حسین ابنِ علی دا غم ہی تاں زندگی اے
جے میں کیں بی زندگی وی ہوندی
تاں میں ایں غم اچ گزار ڈیندا
حسین کھلدے، یزید روندے
یزید کائینا، یزید کائینی، یزید ہوندا ہی کائینی راھندا
حسین ہائی پیا، حسین ہے پیا، حسین ہوسی، حسین ہوندے
تباہ تھیوے جیندہ محمد دی آل دے نال ویر ہووے
اساڈے پیو ماں دا دین بچ گئے، علی دے پتریں دی خیر ہووے۔