تیکوں کہیں آکھیے میڈا سہݨا تھی
میکوں اچ آہدن، میکوں جھک آہدن
میکوں سکھ آہدن، میکوں سکھ آہدن
میں سکھاں بہوں پٹویندی آں، میں پہلے کچھ سمجھیندی آں
جیڑا نہ منّے چَڑھ ویندی آں، پچھیں سکھ جوہاں سکھویندی آں
کیوں قدم قدم دے نال ہیں توں، میڈا لال غریب دا بال ہیں توں
ونج آپݨی زندگی جی ونج توں، میں کول پروں اٹھی تھی ونج توں
ایویں نہ تھیوے بھال ڈیواں، تیکوں پہلے کچھ سمجھا ڈیواں
میڈو سوچ سمجھ کے ول آویں، جے دل آکھی پچھیں ول آویں
اے پریت دے پاندھ ہن ونجدا جل، کن کھول تے گالھیں سݨدا جل
اویں عشق تے میڈا وٹ کینی، میں وی عشق ملیر توں گھٹ کینی
میڈے عاشق رات دا ویݨا آہدن، میکوں ہجر فراق دی بھیݨ آہدن
دکھ میڈا گھاسی واسی ہے، اے مونجھ وی میڈی ماسی ہے
اے درد یکے سوغات میڈے، اوگت تے بھوگ مسات میڈے
اے چنتے جتنا یکے ہن، اے سارے میڈے سَکے ہن
میں کہیں مجبور دی کھل اچ ہاں، میں سکھ جو ہاں میں دل اچ ہاں
میڈا لہجہ ڈاڈھا مٹھا ہے، تساں کئی واری میکوں ڈٹھا ہے
میں جیندے اندروں پاندھی آں، ونج ہاں دے اتّے باہندی آں
پھٹ پاڑی سیوݨ نہیں ڈیندی، میں چرک تئیں جیوݨ نہیں ڈیندی
کئی واری ایویں وی تھیندا ہے، بندا چُڑ چُڑ تے ودا جئیندا ہے
بھا سینے دے وچ بال کریں، ادھ رات دے وقت اٹھال کریں
چا ہتھ اچ کلم ڈیندی آں، میں شہر توں بند لکھویندی آں
ایویں سکھ اچ سکھدے لاغر توں، تساں پچھ دیکھو ہا ساغر توں
وڈّی مدت توں نیت نیتی ہاس، میں میڈے نال محبت کیتی ہاس
میڈے گل اچ پاتی بہہ رہ گیا، ہݨ ٹُرݨ دے قابل نہیں رہ گیا
چھڑا ونج دیکھو سا گھندا پئے، اونکوں مرض مریض وی ہِک آہدن
میکوں سکھ آہدن، میکوں سکھ آہدن!